สมเด็จโต-ความพอของมนุษย์ไม่มี
- Details
- Category: โอวาทสมเด็จโต_cat
- Published on Tuesday, 22 July 2025 12:38
- Written by Super User
- Hits: 277
ความพอของมนุษย์ไม่มี
เมื่อวันที่ ๓๑ มีนาคม พ.ศ.๒๕๑๐
สมเด็จ : ความพอใจ หรือคำว่า “พอ” ของมนุษย์นั้นไม่มี เพราะอะไรเล่าอาตมาจึงว่าความพอใจ ความอิ่มใจของมนุษย์ไม่มี เพราะมนุษย์ทุกคน ทุกรูป ทุกนาม หรือว่ามนุษย์ทั้งโลกทั้งสากลพิภพ มีแต่อุปาทานความคิดอยากได้โน่นอยากได้นี่ อาตมาจะยกตัวอย่างให้ฟัง
สภาพการณ์ระหว่างเป็นนักศึกษาอยู่ก็เรียกว่าฉันนี้พยายามที่จะเรียนได้ชั้นนี้ เมื่อสอบชั้นนี้ขึ้นไปได้ชั้นนั้น เมื่อได้ชั้นนั้นจะไปชั้นโน้น เมื่อเรียนจบสภาวะที่เขากำหนดกันว่าได้จบชั้น ป.อะไร ก็บอกว่าฉันจะต้องไปเรียนชั้น ม.เมื่อเรียนจบชั้น ม.ที่เขากำหนดไว้ ก็บอกว่าฉันจะต้องไปเรียนให้มรดีกรี เมื่อจบดีกรีในเมืองสยามแล้ว ก็บอกว่าต้องไปต่อดีกรีในเมืองนอกเมืองนา นี่เรื่องของการศึกษาสภาพการณ์มนุษย์ไม่พอในเรื่องการศึกษา ในเรื่องการเป็นอยู่ มนุษย์ส่วนมากก็เบื่อง่าย คำว่า “พอ” ไม่มี
สมมติว่ามีงานอย่างหนึ่งทำอยู่ ทำไปก็บอกว่างานนี้ฉันเบื่อแล้ว ฉันไม่พอใจ เมื่อเริ่มแรกการทำงานเขาให้เงินเดือนเดือนละหนึ่งพันบาทก็พอใช้ แต่อยู่ๆ ไปบอกว่าเงินพันบาทไม่พอใช้แล้วต้องเป็นเงินหมื่น พอมีเงินหมื่นก็บอกว่าเงินหมื่นไม่พอแล้ว จะต้องมีเงินแสนและเป็นพันล้าน นี่คือสภาวะการเป็นอยู่ ถ้ามนุษย์คิดในด้านวัตถุส่วนมากมีรถแล้ว เกิดเห็นว่าไม่สวยไม่งามขึ้นมาจะต้องมีรถคันงามอีกคันหนึ่ง ใช้ไปก็รู้สึกว่าคันนี้ไม่ทันสมัย ต้องเปลี่ยนรถใหม่
สภาพการณ์สมมติว่าไม่มีที่อยู่ ก็ขอเจ้าประคุณคุรพระคุณเจ้าอะไรก็อาราธนาเข้าไป ขอให้มรที่นอนซุกหัวสักทีหนึ่ง พอมีที่นอนซุกหัว นอนไปนอนมาบอกว่าไม่พอแล้ว ที่นี่มันแคบเกินไปจะต้องมีกว้างกว่านี้ เมื่อมีกว้างกว่านี้ก็บอกว่า ไม่พอแล้วจะต้องมีตึกทั้งหลังมีตึกชั้นเดียวไม่พอจะต้องมีสองชั้น ...ห้าชั้น หกชั้น ขึ้นไปอีกไม่รู้จักพออยู่นั่นเอง เพราะอะไรเล่า เพราะตัวโลภครอบงำสภาพมนุษย์มนุษย์หญิงชาย หญิงไม่มีผัวก็คิดว่าเมื่อไรเราจะได้ผัวสักที ชายไม่มีเมียก็ว่าเมื่อไรเราจะได้เมียสักทีเมื่อได้เมียแล้วคำว่า “พอ” ไม่มี จะต้องมีลูกอีก ก็ภาวนาขอให้พระองค์นั้นพระองค์นี้ส่งลูกมา ก็ว่ากันไปไม่รู้ว่าลูกประคำหรือลูกมะม่วงก็ส่งกันมา พอมีลุกออกมาสักคนหนึ่งมีลูกหญิงไม่ดีจะต้องมีลูกชาย มีลูกชายคนเดียวไม่พอจะต้องมีลูกหญิงเอ้าว่ากันไป เมื่อมีลูกมากๆ เข้าสัก ห้าคนสิบคนเกิดไม่พอแล้ว มีลูกเพียงเท่านี้ ไม่พอจะเพิ่มลูกอีกลูกหนึ่ง คือลูกสะใภ้อนุลูก พอมีลูกสะใภ้แล้วบอกว่ามีลูกสะใภ้แค่นี้ไม่พอ จะต้องเพิ่มมีหลานเข้าไปอีกพอมีหลานขึ้นมาบอกว่าหลานนี่ไม่พอจะต้องเพิ่มหลานสะใภ้ หลานเขยหลานอะไรก็ว่ากันเข้าไป
สภาพการณ์เช่นนี้จะดูง่ายๆ ว่ามนุษย์นี้ตัวโลภ ตัวหลงเข้าไปขนาดไหนจนเรียกว่าอยาก อยาก อยาก อยากจนสภาวะแห่งอารมณ์วาระสุดท้ายคือการตาย นั่นแหละถึงจะรู้จักคำว่า “อิ่ม” ในโลกมนุษย์ ทุกวันนี้มนุษย์ไม่คิดไม่คิดถึงสภาพการณ์ว่าสิ่งที่เราโลภเข้ามา สิ่งที่เราหลงเข้ามา สิ่งที่เราโกยเข้ามานั้น คือเราพยายามสร้างความทุกข์ในกาย เพราะสภาพการณ์เราอยากโน่นอยากนี่ มันเป็นอุปาทานแห่งสภาวะของความทุกข์สภาพการณ์อันนี้แหล่เขาเรียกว่าทุกข์นั้นอยู่ที่กายพร้อมกับใจ เพราะอะไรเล่าก็เพราะว่า เมื่อกายและใจเราไม่รู้จักคำว่า “พอ” ในสังขารปัจจุบัน เห็นเสื้อผ้าที่เราใส่ปัจจุบันพอ มันก็มีความอิ่มเอิบสบายใจ แต่มนุษย์ไม่คิดอย่างนั้น วันนี้มีกางเกงใส่ตัวหนึ่ง บอกว่ากางเกงขาสั้นนี้ไม่ดี จะต้องมีกางเกลงขายาวขึ้นมาหละมีเสื้อแขนสั้นใส่ไม่โก้จะต้องมีเสื้อแขนยาว มีเสื้อแขนยาวขึ้นมาก็บอกว่ามันไม่โก้ จะต้องเอาแบบฝรั่งเขาจะต้องมีอะไรไม่รู้เดี๋ยวนี้เขาเรียกว่าอะไร ไอ้เชือกรัดคอ รัดกันเข้าไปก็ผูกกันเข้าไปแหมสวยขึ้นมาพอมีเชือกรัดคอก็ผูกกันเข้าไปแหมสวยขึ้นมาพอมีเชือกรัดคอผูกเข้าไป ยังไม่พอไม่เก๋ไม่สวยตามฝรั่งจะต้องมีเสื้อนอกเสื้อในร้อนจะตายก็ห่มกันเข้าไป
